شعبه شعبه شده است . راهش ناهموار ، دركش دشوار ، جاى اجرايش دقيق ، و فايده‌اش انبوه است . و من أساليب البيان أنّك إذا أردت إثبات صفة لموصوف مع التوضيح أو وجه من المبالغة عمدت إلى شى آخر تكون هذه الصفة واضحة فيه و عقدت بين الإثنين مماثلة تجعلها وسيلة لتوضيح الصفة أو المبالغة فى إثباتها لهذا كان التشبيه أوّل طريقة تدلّ عليه الطبيعة لبيان المعنى . و يكى از شيوه‌هاى بيان اين است : تو هرگاه خواستى صفتى را براى موصوفى اثبات كنى و آن اثبات همراه با توضيح يا نوعى مبالغه باشد ، به چيز ديگرى كه اين صفت آشكارا در آن وجود دارد توجّه مىكنى و پيوند همانندى بين آن دو برقرار مىكنى و اين همانندى را وسيله‌اى براى توضيح صفت يا مبالغه در اثبات آن صفت قرار مىدهى . بنابراين تشبيه نخستين شيوه‌اى است كه طبيعت انسان ، براى بيان معنا بر آن رهنمون مىشود . توضيح : ضمير « تجعلها » به « مماثلة » برمىگردد . تعريف التشبيه و بيان أركانه الأربعة التشبيه لغة التّمثيل . يقال : هذا شبه هذا و مثيله و التشبيه إصطلاحا عقد مماثلة بين أمرين أو أكثر قصد اشتراكهما فى صفة أو أكثر بأداة لغرض يقصده المتكلّم . شناخت تشبيه و بيان ركن‌هاى چهارگانهء آن تشبيه در لغت همانند ساختن و مثال آوردن است . گفته مىشود : اين شبه آن و مثل آن است . تشبيه در اصطلاح قرار دادن همانندى بين دو چيز يا بيشتر از دو چيز است . چيزهايى كه اشتراك آنها در يك صفت يا بيشتر از يك صفت مقصود است . و اين تشبيه به وسيله ابزار و براى هدفى است كه گوينده در نظر دارد . و أركان التشبيه أربعة : 1 - المشبّه : هو الأمر الّذى يراد الحاقه بغيره . 2 - المشبّه به : هو الأمر الذى يلحق به المشبه . و هذان الركنان يسّميّان طرفى التشبيه . 3 - وجه الشبه : هو الوصف المشترك بين الطرفين و يكون فى المشبه به أقوى منه فى المشبه و قد يذكر وجه الشّبه فى الكلام و قد يحذف كما سيأتى توضيحه .